Język chiński

chiński

chińskiJęzyk chiński, choć zupełnie egzotyczny, to jednak powoli zyskuje w Polsce na popularności. Jest trudny i uczy się go niewiele osób, jednak już pojawia się na uczelniach wyższych, jako jeden z możliwych do wyboru języków obcych. Poza tym, można się go uczyć w coraz większej liczbie szkół językowych. Jest przydatny głównie w sprawach biznesowych, rzadziej w życiu prywatnym – o ile nie planujemy dłuższej podróży do Azji, to raczej nie skorzystamy z niego, na co dzień.

Język chiński należy do rodziny języków chino-tybetańskich. Co ciekawe, wyodrębniamy tak wiele dialektów tego języka, że użytkownicy poszczególnych z nich bywają dla siebie zupełnie niezrozumiali. Współczesny język chiński, którego używa się w Chińskiej Republice Ludowej został opracowany bardzo późno, bo dopiero w latach 50-tych XXw. Według szacunków, na terytorium Chin posługuje się nim ok. 840 milionów ludzi, natomiast poza jego granicami jest to ok. 30 milionów osób. Język chiński, nazywany również mandaryńskim, jest językiem urzędowym nie tylko w samych Chinach, ale również w Singapurze i Tajwanie. Jeśli natomiast chodzi o chiński ujmowany nie tylko jako mandaryński, ale także jako dialekty wu, min oraz yue, to posługuje się nimi ok. 1,3 miliarda osób żyjących m.in. w Tajlandii, Malezji czy Indonezji.

Jedną z największych trudności przy nauce języka chińskiego jest jego alfabet. Jest on zupełnie odmienny niż ten, który znamy. Językiem pisanym jest tzw. wenyan, czyli chiński klasyczny. W zależności od używanego dialektu, jest on odmiennie czytany. Co ciekawe, często jednak zdarza się, że urzędowy chiński różni się od tego nauczanego w poszczególnych szkołach oraz od tego stosowanego, na co dzień w konkretnych rodzinach.

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


Linki w komentarzach mogą być wolne od atrybutu nofollow.

Postępuj zgodnie z instrukacjami.